มองฟ้าครึ้มอยู่บนถนน มีเม็ดฝนที่ร่วงมา
ดูผู้คนสับสนวุ่นวาย ไม่เห็นมีใครมองมา
เคยคิดๆ จะลองสักครั้ง อยากชวนคนอยู่ข้างทาง
ใครซักคน ที่ไม่รู้จัก แค่ขอเป็นคนร่วมทาง

ตอนเย็นๆ ทุกวัน แอบมีฝนในใจทุกวัน
หมดเวลาทำงาน คงทำให้ว่างเกินไป

จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี ไม่มีที่ไปจากนี้
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี ทุกวันก็เป็นอย่างนี้
และคงจะเป็นอย่างนี้ไม่รู้ถึงเมื่อไหร่

นานแล้วนะ ที่เคยมีเธอ ให้ไปเจอได้ทุกวัน
เคยนัดกัน ได้เจอที่เก่า อย่างน้อยก็พูดคุยกัน
กลับบ้านเหรอ ได้อยู่คนเดียว ไปที่ไหนก็เหมือนกัน
เจอผู้คน ยิ่งมากเท่าไหร่ แต่เสียงในใจเงียบงัน

ตอนเย็นๆ ทุกวัน แอบมีฝนในใจทุกวัน
หมดเวลาทำงาน คงทำให้ว่างเกินไป

จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี ไม่มีที่ไปจากนี้
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี ทุกวันก็เป็นอย่างนี้
และคงจะเป็นอย่างนี้ไม่รู้ถึงเมื่อไหร่

ยังไม่รู้ ไม่รู้จะไปไหนดี ทุกวันก็เป็นอย่างนี้
และคงจะเป็นอย่างนี้ไม่รู้ถึงเมื่อไหร่...
ยังไม่รู้ ไม่รู้จะไปไหนดี ไม่มีที่ไปจากนี้
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี ทุกวันก็เป็นอย่างนี้
ชีวิตคงเป็นอย่างนี้ แบบนี้ตลอดไป

 
 

แต่งงานอ้ายบอย.... ผ่านไปแล้ว ก็นานอยู่ร่วมๆ เกือบครึ่งเดือน ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง คุ้นกันหรือยัง หรือว่าชีวิตเป็นไงบ้าง รู้แต่ว่าวันนั้นคงมีใครหลาย ๆ คนคงมีความสุขกันบ้างหละ เสียดาย..แต่ก็เรา ที่ถ่ายรูปไม่ได้เรื่องเลย ดีนะที่ว่า ยังมีจากกล้องคนอื่นๆ อยู่ไม่งั้นซวยเหมือนตอนที่ไปงานพี่เล็ก อันนี้ถือว่าถ่ายใช้ได้ แต่ดัน mem ไม่ดีซะงั้น ... งานนี้ก็แต่งกันที่บ้านเจ้าสาว ชื่อ พี่กระแต เป็นสาวน่ารัก ไม่เคยได้คุยเป็นเรื่องเป็นราวจริงๆ สักที เลยไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ดูจากเหล่าบรรดาญาติ ๆ แล้ว คิดว่าคงไม่ฮาเหมือนบ้านเรา (หมายถึงบ้านของ อ้ายบอยเอง) ส่วนพิธีก็ง่าย ๆ ไม่มีอะไร ขันหมากสู่ขอ พอเป็นพิธี เพราะขบวนก็ไกลเหลือเกิน แบบว่าข้ามถนนไปบ้านจรงข้าม แล้วก็เดินข้ามกลับมา เหงื่อยังไม่ทันย้อย รองเท้าไม่ทันสึก คนโห่ ยังไม่จบ ก็เดินถึงหน้าบ้านหละ.. แล้วจากนั้น ก็ผูกข้อมือแทน รดน้ำ ก็โอเค ง่าย ๆ ดี ชอบ ๆ เพียงแต่ว่าอาจดูยังไม่เมือง ๆ ไทย ๆ จีน ๆ จริง ๆ เพราะมันผสมกันหมดเลย จากนั้นก็เป็นงานเลี้ยงตอนเย็นที่โรงแรมดิเอมเพลส ก็แขกพอสมควรนะ เพราะก็ไมเยอะเท่าไหร่ เพราะโต๊ะในงานก็ 33 หรือประมาณ ๆ นี้ ถือว่าแขกก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ก็ดีไปอีกอย่างส เพราะจะได้ไม่วุ่นวายดี ตอนนี้ที่บ้านใต้ก็เลยเหลือแต่ผู้หญิง เพราะอ้ายบอยเองก็ต้องออกมาอยู่บ้านพี่กระแต ก็เลย เหลือกันแค่ 3 คน คงไม่เหงากันนะ อยู่กันมาต่างนาน ท่าทางว่า สิ้นปีนี้ คงมันกันน่าดูแหละ เพราะครั้งแรกที่ต้องกลับบ้านมาหาแม่พร้อมแฟน.........(หมายถึงอ้ายบอยเด้อ)  

ต้นเดือนหน้าก็จะลอยกระทงแล้ว ตอนนี้แม่คงยุ่งหน้าดูกับขายของ และเป็นช่วงที่เรียกว่าแถบจะไม่ได้พักผ่อน เหนื่อย...นี่ว่าแม่ 50 แล้วนะ แม่ก็ยังขายของอยู่....
เฮ้อ .. เอาเป็นว่า เก็บไว้ก่อน คิดเรื่องนี้แล้วจิตใจห่อเหี่ยว เอาเป็นว่าเปลี่ยนเรื่องดีกว่า ..... เดือนหน้าก็ลอยกระทงแลว้ ปีนี้น้ำคงเยอะน่าดู เพราะช่วงนี้หลายจังหวัดส่วนใหญ่น้ำท่วม และก็ยังมีลุ้นต่อว่าจะลดเมื่อไหร่ เพราะเท่าที่ดูข่าวก็เห็นว่าเดี๋ยวประมาณ วันที่ 2 กว่า ๆ ก็ต้องมาลุ้นอีกรอบว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน เฮ้อ..ประเทศชาติ มีแต่เรื่องจริง ๆ เลย ตั้งแต่ ทุกข์ สุข เศร้า ครบมันทุกอย่าง ยังไงเอาเป็นว่าก็ขอให้ลอยกระทงปีนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แม่ขายของได้เยอะ ๆ กำไรมาก ๆ ของไม่เหลือ ขายหมด...